صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خندهها بر شمع دارد دیده گریان ما مو نمیگنجد میان گریه و مژگان ما صحبت ما میهمان را سیر میسازد ز جان جز لب افسوس نبود لقمهای بر خوان ما خون ما روی زمین را شستشویی میدهد در تنور خاک چون پنهان شود طوفان ما؟ خون غیرت در دل رحمت نمیآید به جوش تا نگردد لاله زار از داغ میدامان ما در سواد دیده ما عیب میگردد هنر سنگ گوهر میشود در پله میزان ما بازی عشرت مخور از خنده ما همچو برق گریهها در پرده دارد چهره خندان ما ما چرا سر در سر اندیشه سامان کنیم؟ آن که سر داده است، آخر میدهد سامان ما این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است از پی آن آفتاب است اشک چون باران ما