صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگرچه دست بر تاراج دل هر خوش کمر دارد میان بهله دار ترک ما دست دگر دارد اگرچه از حیا دارد نظر بر پشت پای خود ولی مژگان شوخش از ته دلها خبر دارد زمضمون نگاهش هیچ کس سر بر نمیآرد زمژگان گرچه آن خط مبین زیر و زبر دارد همان دم شاهدان غیب میگیرند از دستش اگر صد نسخه از رخسار او آیینه بردارد سراسر میرود در کوچه باغ عمر جاویدان قد رعنای او را هر که در مد نظر دارد به پای پرتو خورشید بیتابانه میافتد همانا گل به حسن نیمرنگ او نظر دارد نمیریزند ترکان غیر خون بیگناهان را بیاض گردن این قوم افشان دگر دارد نماید هر نگینی در نگین دان جوهر خود را ترا در خانه زین هر که میبیند جگر دارد (فلک ناآشنا، طالع زبون، معشوق بیپروا مگر روی مرا افتادگی از خاک بردارد) به دل خوردن قناعت کردهام از نعمت الوان شکار خویش را شهباز من در زیر پر دارد اگرچه میوه جنت دل از جا میبرد صائب ولی سیب زنخدان بتان جای دگر دارد