صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرخ رو میگردد از ریزش کف احسان ما چون خزان در برگریزان است گلریزان ما ما چو گل سر را به گلچین بیتأمل میدهیم دست خالی برنگردد دشمن از میدان ما ما به همت سرخ رویی را به دست آوردهایم خشک از دریا برآید پنجه مرجان ما غنچه دلگیر ما را باغها در پرده هست میکند یوسف تلاش گوشه زندان ما هستی جاوید ما در نیستی پوشیده است در سواد فقر باشد چشمه حیوان ما ما و صبح از یک گریبان سر برون آوردهایم تازه رو دارد جهان را چهره خندان ما گوهر شهوار، گردد مهره گل در صدف گر بشوید بحر از گرد گنه دامان ما ما چنین گر واله رخسار او خواهیم شد بستگی در خواب بیند دیده حیران ما گر چه طوفان از جگرداری است بر دریا سوار دست و پا گم میکند در بحر بیپایان ما در ریاض جان ز آه سرد ما خون میچکد بیطراوت از سفال جسم شد ریحان ما جسم خاکی جان ما را پخته نتوانست کرد خامتر شد زین تنور سرد صائب نان ما