صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان ما از تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما از خزف ناز گهر از بردباری میکشیم سنگ کم گردد تمام از پله میزان ما رزق ما آید به پای میهمان از خوان غیب میزبان ماست هر کس میشود مهمان ما ما به تردستی زبان خصم کوته میکنیم سبز سازد خار دامنگیر را دامان ما نشأه رطل گران از سنگ مییابیم ما هست در آزادی اطفال گلریزان ما میکنیم از ترزبانی دشمنان را مهربان میکند شیرین زمین شور را باران ما نیست چون آیینه تصویر، امید نجات عکس روی یار را از دیده حیران ما غافلان را شهپر طاوس میآید به چشم بس که رنگین شد ز الوان گنه دامان ما در گرفتاری ز بس ثابت قدم افتادهایم برنخیزد ناله از زنجیر در زندان ما ما ز گل پیراهنان صائب به بویی قانعیم از نسیمی یوسفستان میشود زندان ما