صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آرد نگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد به جوش آورد خون صبح را روی چو خورشیدش چو طفلی کز محبت شیر مادر را به جوش آرد به اندک روی گرمی بوالهوس بیتاب میگردد شراری میتواند سایه پرور را به جوش میآرد نوای عشقبازان گرمیی در چاشنی دارد که طوطی در نی افسرده، شکر را به جوش آرد چه سازد دامن دشت جنون با گرم جولانی که از نقش قدم صحرای محشر را به جوش آرد زحرف آشنایی، پاک گوهر میرود از جا نسیمی سینه دریای اخضر را به جوش آرد ندارد عالم پرشور، دستی بر دل قانع که ممکن نیست دریا آب گوهر را به جوش آرد شود افسرده خون در پیکرش از سردی عالم اگر نه شعله فطرت سخنور را به جوش آرد سفر کن از وطن گر سینه پرجوش میخواهی که جوش بحر هیهات است عنبر را به جوش آرد چنان افسردگی شد عام صائب در زمان ما که شیر گرم نتوانست شکر را به جوش آرد