صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سفیدی پرده دار چشم خونپالا نمیگردد کف دریا زطوفان مانع دریا نمیگردد زشوق پای بوس بحر در سر آتشی دارم که سیل من غبارآلود از صحرا نمیگردد مکن با عشقای عقل گرانجان دعوی بینش که کوه قاف هم پرواز با عنقا نمیگردد به صد امید دل را صیقلی کردم، ندانستم که در آیینه آن آیینه رو پیدا نمیگردد زتنهایی دل خود میخورد خو کرده صحبت به خود هر کس که گردید آشنا تنها نمیگردد زتصویر دل شیرین به خود چون بید میلرزم وگرنه تیشه من کند از خارا نمیگردد مگر میآورد آبی به روی کار ما، ورنه به آب زندگانی آسیای ما نمیگردد ندارد موشکافی حاصلی غیر از پریشانی نپوشد تا نظر از خود کسی بینا نمیگردد ندارد راه در دلهای قانع شورش دنیا که هرگز آب گوهر تلخ از دریا نمیگردد اگر ذوق سخن داری دل خود ساده کن صائب که بیآیینه هرگز طوطیی گویا نمیگردد