صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زبالیدن ترا هر دم لباسی تازه میگردد نگنجد در قبا حسنی که بیاندازه میگردد که راای غنچه لب این لعل میگون است از خوبان؟ که صد برگ از تماشایش گل خمیازه میگردد نباشد لالهای حاجت جگرگاه بدخشان را کجا رخسار او منت پذیر از غازه میگردد؟ زخط هر چند شد زیر و زبر مجموعه حسنت همان از طاق ابروی تو ایمان تازه میگردد به دعوی لب گشودن میدهد یاد از تهی مغزی که چون خم خالی از میشد بلند آوازه میگردد عزیزی هر که را در مصر هستی از سفر آید مرا داغ دل گم گشته از نو تازه میگردد مرا گر خندهای چون غنچه در سالی شود روزی به لب تا از ته دل میرسد خمیازه میگردد زعاشق حسن صائب میشود مشهور در خوبی گلستانی زیک بلبل بلند آوازه میگردد