صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل صد پاره زان گرد میگلفام میگردد که این اوراق را شیرازه خط جام میگردد ندارد دل قرار از گردش گردون، چه دورست این که طفل از جنبش گهواره بیآرام میگردد درین محفل که صاف از درد و درد از صاف میجوشد صفای وقت دارد هر که درد آشام میگردد کدامین مرغ زیرک را قضا در دام میآرد؟ که اشک شادیی برگرد چشم دام میگردد غزال شهری من سایه را صیاد میداند وگرنه آهوی وحشی به مجنون رام میگردد به دست آرزو دادم عنان دل، ندانستم که این گلگون سرکش از دویدن خام میگردد زبان چرب چشم شور را در چاشنی دارد نمک در پردههای دیده بادام میگردد محبت با دل بینقش نرد عشق میبازد درین عالم عقیق ساده صاحب نام میگردد اگرنه مستحق محروم میباشد، چرا صائب ادای خاص او دایم نصیب عام میگردد؟