صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زآب دیده من بید مجنون سبز میگردد به جای غنچه دلهای پر از خون سبز میگردد در آن وادی که دود از دانه امید من خیزد زباران دانه زنجیر مجنون سبز میگردد به خون خلق زنگ از دل زداید غمزه شوخش اگرچه سبزه تیغ از نم خون سبز میگردد چنین گرخاک را سیراب سازد چشم گریانم به اندک روزگاری تخم قارون سبز میگردد همان میسوزد از لب تشنگی تخم امید من اگرچه از سر شکم کوه و هامون سبز میگردد تری را گر چنین از حد برد ابر سیاه خط به اندک وقتی آن رخسار گلگون سبز میگردد نه از بهر برومندی است، راه برق میبیند مرا گردانهای از بخت وارون سبز میگردد مکن با تلخکامان رو ترش تاشکری داری که از زهر خط آن لبهای میگون سبز میگردد ازین خجلت که تنها خورد آب زندگانی را ندانم خضر پیش مردمان چون سبز میگردد؟ برومندی بود از حسن عشق پاک را صائب زخال سبز لیلی بخت مجنون سبز میگردد