صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خون دل را باده گلفام میدانیم ما آه را خوشتر ز خط جام میدانیم ما نیست احسان بنده کردن مردم آزاد را دانه اهل کرم را دام میدانیم ما در گلستانی که بلبل نغمه پردازی کند مطربان را مرغ بیهنگام میدانیم ما گو مزن در پیش ما منصور لاف پختگی میوه تا بر شاخ باشد خام میدانیم ما عاقبت بین است چشم روشن ما چون شرار نقطه آغاز را انجام میدانیم ما وحشت اندازد عزیزان را ز اوج اعتبار گوشه گیری را کنار بام میدانیم ما میشود در کامرانی روی گردان دل ز حق بستگی را جامه احرام میدانیم ما از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل است بخل ممسک را به از انعام میدانیم ما خنده بیجا، کند عالم به چشم ما سیاه صبح را دلگیرتر از شام میدانیم ما پشت شمشیر سؤال از دم بود خونریزتر خامشی را بدتر از ابرام میدانیم ما هر که سازد نام ما را حلقه از هم صحبتان عین رحمت، همچو خط جام میدانیم ما همچو خاک نرم صائب مردم هموار را از بصیرت پرده دار دام میدانیم ما