صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نسیم نوبهاران بر دماغم بار میگردد گل بیخار در پیراهن من خار میگردد تن خاکی نگیرد پیش راه پاکدامانان که در بر روی یوسف باز از دیوار میگردد نهد احسان ساقی تاج لعل از بادهاش بر سر سر هر کس که در میخانه بیدستار میگردد چنان ترسیده است آیینهام از پرتو منت که از صیقل جهان بر دیده من تار میگردد زسختیهای دوران میشود دشوارها آسان مصور صورت شیرین درین کهسار میگردد نباشد در جگر آب مروت بحر را، ورنه چو گوهر جام ما از قطرهای سرشار میگردد ندارد با زمین گیران غفلت گفتگو سودی ره خوابیده کی ز آواز پا بیدار میگردد؟ نگردانند از سنگ ملامت روخداجویان که چون سیلاب سنگین شد سبکبرفتار میگردد درشتیهای ره را عذرخواهی نیست چون منزل اگر مردن نباشد زندگی دشوار میگردد در ایام کهنسالی زدنیا رو به عقبی کن که میافتد به هر سو مایل این دیوار میگردد زبی آرامی از نقش مراد افتادهای غافل چو شد استاده آب آیینه گلزار میگردد در پوشیده سد ره شود مهمان غیبی را گرانخوابی حجاب دولت بیدار میگردد دل روشن زحرف و صوت هیهات است بگشاید بر این آیینه عکس طوطیان زنگار میگردد چرا اندیشم از زخم زبان ناصحان صائب؟ که سوهان از درشتیهای من هموار میگردد