صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نمیخواهم نقاب از صورت احوال من افتد که در جمعیت دلها خلل از حال من افتد مرا بیحاصلی برده است از یاد چمن پیرا مگر ابری به فکر سبزه پامال من افتد سپهر از خرده بینی میشمارد دانه روزی ز پیچ و تاب غیرت گر گره در بال من افتد درین گلزار هر کس را چو ابر از خاک بردارم زهر برگی زبانی گردد و دنبال من افتد توانم حلقهها در گوش کردن سرفرازان را سر زلف تو گر در پنجه اقبال من افتد ز سیلاب میگلرنگ عالم میشود ویران ز ساقی عکس اگر در جام مالامال من افتد به آن گرمی کف افسوس را بر یکدگر سایم که آتش در سواد نامه اعمال من افتد ندارد عقل مهدی در خور کوه شکوه من مگر سیمرغ عشق او به فکر زال من افتد ز وحشت میزنم بر کوچه دیوانگی صائب بغیر از سنگ طفلان هر که در دنبال من افتد