صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد! که رزق خاک گردد تیر چون دور از کمان افتد جدا از حلقه آن زلف حال دل چه میپرسی؟ چه باشد حال مرغ بیپری کز آشیان افتد؟ مرا از تندخویی یار ترساند، ازین غافل که از آتش سمندر در بهشت جاودان افتد ز شرم او نگاهم دست و پا گم کرد چون طفلی که چشمش وقت گل چیدن به چشم باغبان افتد رسانم گر به دولت چون هما از سایه عالم را همان از خوان قسمت قرعهام بر استخوان افتد ز دست هم ربایندش سرافرازان بستانی درین بستانسرا چون تاک هر کس خوش عنان افتد سرایت میکند آه ضعیفان در قوی حالان نبخشاید به شیران برق چون در نیستان افتد ببر از تنگ چشمان گر سر آزاده میخواهی که با سوزن چو پیوندد، گره در ریسمان افتد مکن با خاکساران سرکشیای شاخ گل چندین که شمع از پرسش پروانه هر شب از زبان افتد ز رسوایی نیندیشد دل سرگرم من صائب اگر چون مهر طشت من زبام آسمان افتد