صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟ گاه گاهی مصرعی هم میتوان از ما شنید چون به بلبل میرسی چون گل سرا پا گوش شو ناله عشاق را نتوان به استغنا شنید نیست ممکن آه را دیگر عنا نداری کند هر که آواز شکست شیشه دلها شنید سخت جانان ترجمان ناله یکدیگرند ناله فرهاد را میباید از خارا شنید همچو کوه قاف پا بر جای میباید دلی تا تواند ناله تنهایی عنقا شنید میتوان از حلقههای دیده من همچو نی گوش اگر باشد، هزاران ناله رسوا شنید گر توانی سر برآورد از گریبان جنون بوی لیلی میتوان از دامن صحرا شنید جای حیرت نیست با مجمر اگر آید به رقص ناله گرمی که آتش از سپند ما شنید همچو دف گر میتوانی پهن کردن گوش را ناله از ما میتوان چون نی زسر تا پا شنید گفتگوی عاشقان دیوانگی میآورد رو به صحرا کرد هر کس نالهای از ما شنید ناله بیمار میداند خروش سیل را چون صدف هر کس خروش سینه دریا شنید بسته شد راه سخن در روزگار عشق ما ورنه گل از بلبلان صد ناله رسوا شنید نالهای کز درد خیزد میکند در دل اثر بر جنون زد هر که صائب نالهای از ما شنید