صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید این دل گستاخ را بنگر چها دارد امید خاک در چشمی که در دوران آن خط غبار روشنی از سرمه و از توتیا دارد امید در شمار خودفروشان است در بازار حشر کشتهای کز دست و تیغش خونبها دارد امید نور اسلام از جبین کافران دارد طمع هر که از چشمش نگاه آشنا دارد امید هر که از مژگان دلدوز تو میجوید امان راه گردانیدن از تیر قضا دارد امید بینیازان را زحفظ آبرو آماده است آنچه خضر از چشمه آب بقا دارد امید به که نگشاید زلب مهر خموشی غنچه وار جنت در بسته هر کس از خدا دارد امید سایه بیقید را مانع زجولان میشود دولت پاینده هر کس از هما دارد امید بر ندارد هیچ کس بیمدعا دست دعا از دعا صائب دل بیمدعا دارد امید