صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید آخر از خاکستر خود روی اخگر شد سفید ریزش باران کند روشن سحاب تیره را از سرشک افشانی آخر دیدهتر شد سفید چشم شرم آلود هجران میکشد در عین وصل دیده بادام در آغوش شکر شد سفید شرمساری تیرگی از نامه ما میبرد از بهار خویش خواهد روی عنبر شد سفید نامه ما را اگر میشست اشک معذرت میتوانستیم در صحرای محشر شد سفید گریه من در میان گریهها بیحاصل است ورنه دامان صدف از اشک گوهر شد سفید هیچ کس گوشی به فریاد سپند ما نکرد گرچه از خاکستر ما روی مجمر شد سفید ساقی ما گر به این تمکین سر خم وا کند ز انتظار باده خواهد چشم ساغر شد سفید روی او خورشید را در بوته مشرق گداخت با کدامین روی خواهد صبح دیگر شد سفید؟ تیر نازش تا زآغوش کمان آمد برون همچو ماه نو مرا پهلوی لاغر شد سفید میکند افسرده خون گرم را سودای خام در جوانی نافه را زان موی بر سر شد سفید دیده بیپرده را مغز پریشان گشتهای است هر کف پوچی کز این دریای اخضر شد سفید دوری احباب میریزد بهار رنگ را تا تهی از باده شد مینا و ساغر شد سفید گرمی هنگامه حرصش نشد یک موی کم گرچه موی خواجه چون کافور یکسر شد سفید ناز یوسف گر به این تمکین برآید از نقاب دیده یعقوب خواهد بار دیگر شد سفید تا میان نازک او جلوه گر شد در لباس رشته نتواند دگر در عقد گوهر شد سفید خانه دلگیر گردون جای شکر خندنیست صبح را از خنده چون دندان مکرر شد سفید؟ گر کند واعظ چنین عمامه خود را بزرگ خواهد از برف ریا محراب و منبر شد سفید چون توانم رفت نزدیکش، که از یک تیر راه نامهام نتواند از بال کبوتر شد سفید تا زبان دانان عالم را سر گوشی گرفت در صدف صائب گهر را دیدهتر شد سفید