صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید بار کوه قاف بتواند به آسانی کشید پیش آن طاق دو ابرو بر زمین نه پشت دست قبله خود کن کمانی را که نتوانی کشید خون عرق کردم زدست و پای بیتابی زدن تا چو قربانی سر و کارم به حیرانی کشید در غبار خط نهان گردید آن لبهای لعل گنج رخت از بیم چشم بد به ویرانی کشید خاکساری میکند افتادگان را سرفراز وقت آن کس خوش که این صندل به پیشانی کشید روز محشر را کند شب، نامه ناشستهاش هر که دست از دامن اشک پشیمانی کشید عشق صائب میشود ظاهر به هر صورت که هست این میپرزور را نتوان به پنهانی کشید