صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چشم او تعلیم رم کردن به آهو میدهد غمزه او تیغ بیباکی به ابرو میدهد در دل شب میتوان گل چید از گلزار فیض آفتابی شد چو رنگ گل، کجا بو میدهد؟ دیده رسوانگاهان پرده از کارت کشید این سزای آن که هر آیینه را رو میدهد تلخ کردن لب به دشنام هوسناکان چرا؟ خیره چشمان را سزا آن چین ابرو میدهد این غزل در جلوه برقی به صائب جلوه کرد اینقدر توفیق، موزونان که را رو میدهد؟