صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم میدهد توتیای دیده از خط غبارم میدهد ساغر لبریز میریزد ز دست رعشه دار وصل کی تسکین جان بیقرارم میدهد میرساند جان به لب قاتل مرا از انتظار تا دم آبی ز تیغ آبدارم میدهد دیدهتر کاغذ ابری شد از خشکی مرا همچنان گردون سنگین دل فشارم میدهد از سر پیر مغان آن به که دردسر برم من که مستی دردسر بیش از خمارم میدهد باز میگیرد به زخم سنگ از من یک به یک گر چمن پیرا دو روزی برگ و بارم میدهد میبرد غیرت به عیش بیزوال خار من آن که تشریف سبکسیر بهارم میدهد مدعایش امتحان دامن پاک من است گر به خلوت گاهی آن پرکاربارم میدهد قانعم من زان لب شیرین به یک دشنام تلخ آن ستمگر وعده بوس و کنارم میدهد در گلویم چون صدف میسازد از خست گره قطره چندی اگر ابر بهارم میدهد رخنه دل گر نگردد رهنمای دیدهام راه بیرون شد که زین نیلی حصارم میدهد؟ بس که بر دلها سؤال من گرانی میکند کوه با حاضر جوابی انتظارم میدهد کردهام صائب قناعت از وصالش با خیال زان گل بیخار تسکین خارخارم میدهد