صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیغرض چون شد سخن تأثیر دیگر میدهد آب روشن را صدف تشریف گوهر میدهد عزم چون افتاد صادق راهبر در کار نیست اشتیاق وصل شکر مور را پر میدهد در مقام قهر، احسان از بزرگان خوشنماست بحر سیلی میخورد از موج و عنبر میدهد نیست از دریای آتش غم اگر دل محکم است موم را جرأت پر و بال سمندر میدهد در ترازوی گهربار سخاوت میل نیست ابر فیض خود به خار و گل برابر میدهد سنگ میگردد به اندک روزگاری پیکرش چون صدف هر کس که آب رو به گوهر میدهد داغ را در سینه من چون سپند آرام نیست این زمین گرم یاد از دشت محشر میدهد رتبه نومیدی از عمر ابد بالاترست ورنه آب زندگی کام سکندر میدهد میرساند دل به کوی یار مشت خاک ما این سپند شوخ بال و پر به مجمر میدهد هر که را شمشیر غیرت در نیام زنگ نیست نامه را رنگینی از خون کبوتر میدهد میکند تأثیر صحبت کار خود هر جا که هست تیغ را سرپنجه فولاد جوهر میدهد هر گدا چشمی ندارد راه در درگاه دل ورنه کام هر دو عالم را همین در میدهد آه ازین گردون کم فرصت که میگیرد سحر در سر شب هر که را چون شمع افسر میدهد ما به دست تنگ خرسندیم، ورنه روزگار این گره را در عوض صد عقد گوهر میدهد میکند صائب گرانبارش ز داغ بیبری دل به هرکس چرخ افزون چون صنوبر میدهد نیست رسم ما شکایت صائب از بیداد چرخ سینه پرخون سخن را رنگ دیگر میدهد