صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد هر دو عالم را طلاق اول به پشت پا دهد ما گذشتیم از هما و سایه اقبال او تا کدامین بیسعادت بر سر خود جا دهد سدره و طوبی به چشمش نخل ماتم میشود هر که جان در پای آن سرو سهی بالا دهد ز آستین بینیازی خاکمالش میدهیم دامن دولت اگر دوران به دست ما دهد عالم روشن به چشمش سازد از منت سیاه جان به خفاش از دم جان بخش اگر عیسی دهد از نگاه تلخ در پیمانهاش خون میکنم خضر آب زندگی را گر به استغنا میدهد دیده بینا به هر ناشسته رویی میدهند تا که را مشاطه قدرت دل بینا دهد نیست ممکن از تواضع راست گردد پشت من چون مه نو آسمان گر بوسهام بر پا دهد منت روی زمین دارد به ابر نوبهار قطره چندی به صد ابرام اگر دریا دهد نیست از عزلت اگر قصدش بلند آوازگی چون به کوه قاف پشت خویش را عنقا دهد؟ صرف در تصویر شیرین جوهر خود کرده است تیشه را فرهاد ازان رو بر سر خود جا دهد بیخودی کیفیتی دارد که در ادراک آن هر دو عالم را به جامی مست بیپروا دهد چون شرر در سنگ، در شهرست سودا کو چه بند آتش ما را بلندی دامن صحرا دهد مگذر از افتادگی صائب که خورشید بلند شبنم افتاده را در دیده خود جا دهد