صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مخزن گوهر صدف از ته گزینی میشود کف سبک در بحر از بالانشینی میشود هر پر کاهی بود در دیدهاش بال هما صاحب خرمن کسی کز خوشه چینی میشود کوته اندیشان ز استقبال غم آسودهاند دردهای نسیه، نقد از دوربینی میشود در مقام خویش باشد چوبکاری را ثمر چوب گل سوداییان را چوب چینی میشود رشته مریم کمند سوزن عیسی نشد روحهای آسمانی کی زمینی میشود؟ ساده لوحی میکند هموار بر خود هر چه هست رشته جان پرگره از خرده بینی میشود با دل نازک کند اندک ملالی کار سنگ موی سهلی سرمه آواز چینی میشود صاف با آفاق کن صائب دل خود را که صبح مشرق خورشید از روشن جبینی میشود