صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از حیات بیوفا یاری طمع داریم ما در نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما در گلستانی که خاک از باد سبقت میبرد از گل و شبنم وفاداری طمع داریم ما خویش را دیوار نتواند ز بیهوشی گرفت در خراباتی که هشیاری طمع داریم ما رشته طول امل را دام مطلب کردهایم از ره خوابیده بیداری طمع داریم ما صیقل از آیینه ما شد هلال منخسف هرزه از روشنگران یاری طمع داریم ما بر سر هر موی خود صد کوه آهن بستهایم با چنین قیدی سبکباری طمع داریم ما در جهان بینیازی کارها را مزد نیست از سفاهت مزد بیکاری طمع داریم ما نیست در آیینه پیشانی روشنگران آنچه از گردون زنگاری طمع داریم ما گوهر ما برنمی دارد عمارت همچو گنج از جهان گل چه معماری طمع داریم ما؟ ساده لوحی بین که از سوهان ناهموار چرخ صاف ناگردیده، همواری طمع داریم ما کعبه را از باددستی در فلاخن مینهد از خم زلفی که دلداری طمع داریم ما صحبت خاکستر و آیینه را تا دیدهایم روسفیدی از سیه کاری طمع داریم ما یوسف ما در لباس گرگ میآید به چشم صائب از اخوان چرا یاری طمع داریم ما؟