صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خانه مردم اگر از ماه روشن میشود کلبه تاریک ما از آه روشن میشود جلوه برقی نیستان را چراغان میکند عالمی از یک دل آگاه روشن میشود در عزیمت راهرو چون صبح اگر صادق بود هر قدر تاریک باشد راه روشن میشود چون ید بیضا ز خوان نعمت فرعونیان دست خود را گر کنی کوتاه، روشن میشود تشنه دیدار هیهات است گردد ناامید عاقبت از ماه کنعان چاه روشن میشود از هم آوازان برافروزد شبستان خیال این ره تاریک از همراه روشن میشود دیگران را از نفس آیینه گر گردد سیاه سینه ما از نسیم آه روشن میشود نیست غیر از گوشه دل در جهان آب و گل خانهای کز بستن درگاه روشن میشود آتشی در دل نهان دارم که سنگ از پرتوش چون کف دست کلیم الله روشن میشود سرسری نتوان به کنه حیله اندوزان رسید کز تأمل آب زیرکاه روشن میشود ترجمان خانه بیدل صریر او بس است حال ما از ناله جانکاه روشن میشود خانه ما را ز بیبرگی نمیباشد چراغ از چراغ رهگذر گه گاه روشن میشود نیست جز دریوزه دل، بستگیها را کلید کور اگر آید به این درگاه روشن میشود صائب ازکرم شب افروزی درین ظلمت سرا کلبه ما قانعان چون ماه روشن میشود