صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل ز احیای شب دیجور روشن میشود زین جواهر سرمه چشم کور روشن میشود خویش را زیر و زبر کن کز فروغ آفتاب بیشتر ویرانه از معمور روشن میشود از خط شبرنگ میگردد نمایان آن دهن راه این تنگ شکر از مور روشن میشود با دل آزاری نگردد جمع حسن عاقبت ز آتش آخر خانه زنبور روشن میشود با دل سنگین نیم از رحمت حق ناامید کز چراغان نجلی طور روشن میشود شمع بیفانوس میسازد دل ما را سیاه دیده ما از رخ مستور روشن میشود شمع کافوری ندارد سود بر روی مزار صائب از نور عبادت گور روشن میشود