صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جان بیمغزان به خاک تیره واصل میشود کاروان کف بیابان مرگ ساحل میشود میشودتن، روح تن پرور به اندک فرصتی قطره ناصاف آ خر مهره گل میشود جسم هر کس را فلک چون رشته پیچ و تاب داد عاقبت شیرازه جمعیت دل میشود جامه فتح است آگاهی درین وحشت سرا غوطه در خون میزند صیدی که غافل میشود زیر با منت از بدخویی خلقم که موج واصل دریا ز دست رد ساحل میشود دوستی با ناتوانان مایه روشندلی است موم چون با رشته سازد شمع محفل میشود شبنم از روشن روانی محو شد در آفتاب هر که صائب صاف گردد زود واصل میشود