صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که را غمخوار گردی غمگسارت میشود پرده بر هر کس که پوشی پرده دارت میشود گر نگاهی گرم سوی خاکساری کردهای چشم چون بر هم نهی شمع مزارت میشود چون خس و خاشاک اگر خود را سبک گرداندهای هر کف پوچی درین دریا، کنارت میشود از هوای نفس اگر خود را کنی گردآوری روز حشر از آتش دوزخ حصارت میشود کوتهی گر در کمند آه آتشبار نیست وحشی فرصت به آسانی شکارت میشود دست افسوس است ازان دست نگارین قسمتت دل اگر مایل به هر نقش و نگارت میشود همچو مجنون ازتهی پایان اگر گردیدهای خار صحرای جنون باغ وبهارت میشود پاک اگر سازی چو شبنم چشم خود، دامان گل بستر و بالین چشم اشکبارت میشود گر به هم پیوسته سازی حلقههای داغ را جوشن داودی جسم نزارت میشود میشوی فرمانروا در هفت اقلیم جهان ملک دل ویران اگر زان شهسوارت میشود لنگر تسلیم پیدا کن که هر موج خطر کشتی نوح دگر بهر گذارت میشود گر تو چون طفلان زهر تلخی نسازی روترش تلخی عالم شراب خوشگوارت میشود هر پر رنگین که چون طاوس سامان میدهی حلقه دام دگر بهر شکارت میشود گر نسازی چون سبک مغزان نفس نشمرده خرج لنگر تمکین جان بیقرارت میشود در شبستان لحد مشکل که خواب آید ترا گر چنین در خواب غفلت روزگارت میشود زود میگردی چوطاوس از سیه کاری خجل پشت پای شرم اگر آیینه دارت میشود از بلندی بارها دیدی زوال آفتاب دل همان مایل به اوج اعتبارت میشود موی کافوری نزد بر آتش حرص تو آب کی ندانم دل خنک زین کار وبارت میشود سرکشان را خاکها در کاسه سر کرد خاک هر که را پامال میسازی سوارت میشود پوست چون ماهی شود گر فلس بر اندام تو همچنان از حرص افزون خارخارت میشود هر چه را دانی سبک صائب ز اسباب سفر میگذاری چون قدم در راه، بارت میشود