صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زر و بال منعمان روز قیامت میشود عاقبت هر فلس ماهی داغ حسرت میشود تا برآمد از وطن یوسف عزیز مصر شد دانه گوهر در زمین پاک غربت میشود از تماشا دیده عاشق نمیگیرد قرار لنگر این بحر خون آشام حیرت میشود میرسد آخر به جایی بیقراریهای ما پیچ و تاب عشق زنجیر عدالت میشود شورش سیلاب از کهسار میگردد زیاد سد راه من کجا سنگ ملامت میشود میکنندش باسگان در قسمت روزی شریک چون هما هرکس که از اهل سعادت میشود بوی خون میآید از تیغ زبان اعتراض خرده گیری عاقبت تخم عداوت میشود میگذارد هر که پا فهمیده بر روی زمین بر سرش ابر بلا دست حمایت میشود از سر عادت مکن طاعت که این قدسی نژاد میشود شیطان پابرجا چو عادت میشود صائب از هرکس که داری رنجشی اظهار کن شکوه چون در دل گره شد تخم کلفت میشود