صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کی به ناخن از دل غمگین گره وا میشود؟ دست چون افتاد از کار این گره وا میشود بر گشاد دل بود موقوف هر مشکل که هست این گره چون باز شد چندین گره وا میشود گفتگوی عشق با افسردگان بیحاصل است کی ز خون مرده از تلقین گره وا میشود؟ عشقبازان گر به آه آتشین زورآورند دلبران را از دل سنگین گره وا میشود رشته عمرم ز پیچ و تاب میگردد گره تا مرا زان جبهه پرچین گره وا میشود در گشاد دل نفس بیهوده میسوزد نسیم چون سپند از آتش آخر این گره وا میشود قرب زر چون سکه نگشاید ز ابرویش گره هر که را از چهره زرین گره وا میشود هیچ تحسینی سخن را نیست چون فهمیدگی از دل ما کی به هر تحسین گره وا میشود غنچه خسبی فیضها دارد درین بستانسرا صدهزاران عقده صائب زین گره وا میشود