صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دیده سیر و دل بیمدعا داریم ما آنچه میباید درین مهمانسرا داریم ما آبروی بینیازی چشمه حیوان ماست کی چو اسکندر غم آب بقا داریم ما؟ گر به درد و داغ روزافزون خود قانع شویم برگ عیش آماده تا روز جزا داریم ما جنگ دارد دولت دنیا و امنیت به هم جا به زیر تیغ از بال هما داریم ما خصم اگر بر دست و تیغ خویش دارد اعتماد اعتماد تیغ بر دست دعا داریم ما شکوه از غربت درین گلزار، کافر نعمتی است آشنایی چون نسیم آشنا داریم ما میکند دست دعا بیبرگی ما را علاج دست پیش مردم عالم چرا داریم ما؟ چون الف هر چند ما را از دو عالم هیچ نیست ز استقامت سقف گردون را به پا داریم ما خم نگردد بیثمر شاخی و از بیحاصلی خجلت بسیار ازین قد دو تا داریم ما میبرد خاکستر ما را به سیر لامکان آتشی کز شوق او در زیر پا داریم ما استقامت در مزاج سرو این گلزار نیست از گل رعنای او چشم وفا داریم ما از تن آسانی زمین گیر فراغت نیستیم بال پروازی ز نقش بوریا داریم ما رحم کنای آفتاب عشق بر ما ناقصان کز رگ خامی به دوزخ راهها داریم ما زان خزان خوشتر بود ما را که ایام بهار خار در پیراهن از نشو و نما داریم ما (پاکبازی دست بر نام و نشان افشاندن است منت روی زمین از نقش پا داریم ما) (نان ما را شرم در دریای خون انداخته است گنجها نقصان ز شرم نارسا داریم ما) (گر بود انصاف، از اعمال ناشایست ما(ست) شکوهای کز ساده لوحی از قضا داریم ما) معنی بیگانه صائب سد راه ما شده است ورنه در هر گوشه چندین آشنا داریم ما