صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خانهای کز نور حسن او مصفا میشود حلقه بیرون در محو تماشا میشود هر طلسمی را به نام باددستی بستهاند چشم یعقوب از نسیم پیرهن وا میشود شرط قطع وادی هستی مجرد گشتن است زور میآرد به ره رهرو چو تنها میشود میزند غیرت نمک بر دیده خونبار من در سر هرکس که شور عشق پیدا میشود چون نگرداند رخ از تیغ شهادت مرده دل؟ زشت با آیینه چون شد چهره، رسوا میشود خودنمایی کار ما را در گره انداخته است قطره چون برداشت دست از خویش دریا میشود صد تماشا هست در پوشیدن چشم از جهان وای بر چشمی که غافل زین تماشا میشود میزند خود را به ساحل، بازمی گردد به بحر از محیط عشق هر موجی که پیدا میشود میفتد در رشته جان صد گره از پیچ وتاب صائب از زلف سخن تا یک گره وا میشود