صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل به دشمن چون ملایم شد مصفا میشود سنگ با آتش چو نرمی کرد مینا میشود ای نسیم بیمروت باددستی واگذار صبح میسوزد نفس تا غنچهای وا میشود چون رود بیرون ز باغ آن یوسف گل پیرهن گل به دامنگیریش دست زلیخا میشود گرد عصیان بحر رحمت را نمیآرد به جوش صاف گردد سیل چون واصل به دریا میشود خاکساران قدردان صحبت یکدیگرند میجهم گردی اگر از دور پیدا میشود خیره میگردد نظر از پرتو خال رخش ذره این بوم و بر خورشید سیما میشود با خیال یار صحبت داشتن خوش دولتی است میبرم غیرت بر آن عاشق که تنها میشود اینقدر کیفیت دیدار هم میبوده است؟ تا عرق از چهرهاش گل کرد صهبا میشود صائب از اندیشه آن زلف و کاکل در گذر فکر چون بسیار در دل ماند سودا میشود