صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عیب پاکان زود بر مردم هویدا میشود در میان شیر خالص موی رسوا میشود زشت در سلک نکویان مینماید زشتتر پای طاوس از پر طاوس رسوا میشود میکند خلق بزرگان در هواخواهان اثر ابرها مظلم ز روی تلخ دریا میشود دل چوبی غم شد نمیگردد به درمان دردمند گل نگردد غنچه نشکفته چون وا میشود حرص را شیر برومندی بود موی سفید قد دو تا چون شد، غم روزی دو بالا میشود هر که چون شبنم درین گلزار خود را جمع کرد همسفر با آفتاب عالم آرا میشود نقش شیرین کوهکن را ساخت از دعوی خموش لاف بیکارست هر جا کار گویا میشود بادههای تلخ میگردد به فرصت خوشگوار ذوق کار عشق آخر کارفرما میشود نیست ممکن برنگرداند ورق عشق غیور عاقبت یوسف خریدار زلیخا میشود میخلد چون تیر زهرآلود در دل سالها هرنگه کز چشم ما خرج تماشا میشود نقداوقاتی که میداری ز کار حق دریغ چون زر ممسک به کوری خرج دنیا میشود میزنم از بیم جان بر کوچه بیگانگی آشنایی چون مرا از دور پیدا میشود! نیست صائب عشق را اندیشه از زخم زبان آتش ما از خس و خاشاک رعنا میشود