صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا نگردد محو انجم مهر تابان کی شود؟ تا نریزد اشک گردون صبح خندان کی شود؟ جلوه عدل است در چشم ستمگر ظلم را آسمان از کردههای خود پشیمان کی شود؟ گردباد آسمان در وادی عشق است محو در چنین دشتی غبار ما نمایان کی شود؟ سینه عاشق نمیباشد تهی از درد و داغ خانه اهل کرم خالی ز مهمان کی شود؟ هر هوسناکی که سوزد داغ، اهل عشق نیست دیو اگر انگشتری یابد سلیمان کی شود؟ چشم مادر گریه بیجا دست میدارد نگاه دخل دریا کم به خرج ابر نیسان کی شود؟ تشنگی نتوان به شبنم بردن از ریگ روان خاک بیانصاف سیر از خرده جان کی شود؟ میرود چون موج از آب گهر دامن فشان دیده ما جای آن سرو خرامان کی شود؟ شد جهان کان نمک از خنده پنهان او شورش محشر حصاری در نمکدان کی شود؟ عاشق پر دل نمیاندیشد از زخم زبان سیل از دریا به خاری روی گردان کی شود؟ توشه راه است برق گر مرو را خاروخس کعبه رو دلگیر از خار مغیلان کی شود؟ با چراغ برق میجوید ضعیفان را سحاب در بهاران دانه زیر خاک پنهان کی شود؟ فکر صائب در غریبی مینماید خویش را سرمه مقبول نظرها در صفاهان کی شود؟ پیش مردان میگشاید عشق، صائب راز خویش هر کجا مردی نباشد تیغ عریان کی شود؟