صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خاک نتواند حجاب دیده روشن شود دیده روشن چراغی نیست بیروغن شود میکشد سررشته خواری به عزت عاقبت رد گلشن هر چه شد پیرایه گلخن شود هر نسیمی میتواند خضر راه او شدن هر که چون برگ خزان آماده رفتن شود چرب نرمی رتبهای دارد که با حکم روان آب روشن زبردست موجه روغن شود نفس سرکش را کند مغرور، دنیای خسیس در بساط شعله خار و خس رگ گردن شود عارفان را دل قوی گردد ز موج حادثات بحر از باد مخالف صاحب جوشن شود این جواب آن غزل صائب که میگوید مسیح یاد روی او کنم تا خانهام روشن شود