صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما همچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما سنگ راه هیچ کس از خاکساری نیستیم زیر پای رهنوردان راه همواریم ما با هزاران چشم میجوییم عیب خویش را چون رسد نوبت به عیب خلق، ستاریم ما خودفروشی پیشه ما نیست چون بیمایگان بینیاز از ناز بیجای خریداریم ما زیب مردان از خودآرایی نظر پوشیدن است گه به بند جامه، گه در قید دستاریم ما گر به پا، درد سر آن آستان کم میدهیم از ره اخلاص دستی در دعا داریم ما حرف بیجا از لب ما کم تراوش میکند بیسؤال از گفتگو خامش چو کهساریم ما نیست چون طاوس چشم ما به بال و پر ز پا عیب خود را در نظر بیش از هنر داریم ما کارفرمایی چو شیرین در جهان تلخ نیست ورنه چون فرهاد دستی در هنر داریم ما آنچه ما از دل سیاهی با جوانی کردهایم هر چه با ما میکند پیری سزاواریم ما از صفای سینه ما گر چه داغ است آفتاب در میان زنگیان آیینه تاریم ما تلخکامان را به شیرینی دهن خوش میکنیم در زمین شور بیش از پاک میباریم ما تا رسیدن باده را با خم مدارا لازم است ورنه از زندان جسم تیره بیزاریم ما روی ما را سرخ خواهد کرد صائب روز حشر آل تمغایی که از آل عبا داریم ما