صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ساغر میدور از آن لبها اگر یک دم شود خط به گرد ساغر میحلقه ماتم شود دست ارباب مروت در حنای غفلت است زخم ما را خون گرم ما مگر مرهم شود عشق دارد دامها در خاک در هر ذرهای ورنه تنها دانهای چون رهزن آدم شود؟ نرگس مست تو از میمی شود هشیارتر سرمه خواب گران در چشم آهو رم شود برق را آسودگی در جامه فانوس نیست راز عاشق اخگر پیراهن محرم شود در خم هر حلقه یک عالم پریشان خفته است آه اگر آن زلف از باد صبا درهم شود سرکشی تا چند خواهی کردای ابروکمان؟ صبر آن دارم که زور این کمانها کم شود بیستون را جان شیرین کرد در تن کوهکن عشق اگر بر سنگ اندازد نظر آدم شود دیده امید ما از آرزو پر میشود ساغر خورشید اگر لبریز از شبنم شود هر که رو آرد به طوف کعبه با اشک نیاز نقش پایش پیروان را چشمه زمزم شود فکر روشن میکند آیینه ادراک را سر مپیچ از کاسه زانو که جام جم شود از غبار غم فلکها مهره گل گشتهاند دل درین ماتم سرا چون میشود بیغم شود؟ پایکش چون کعبه در دامن که در ملک وجود هر که در دامن کشد پا قبله عالم شود وادی نام است سنگ راه ارباب کرم هر که صائب طی این وادی کند حاتم شود