صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که پیوندد به اهل دل، به جان بینا شود هر چه رزق طوطی از شکر شود گویا شود حسن بالادست را مشاطهای چون عشق نیست سرو از آغوش تنگ قمریان رعنا شود حلقه بر در کوفتن چون مار دلرا میگزد بسته بهتر آن دری کز سخت رویی وا شود میفشاند آستین بینیازی بر جهان دست هر کس آشنا با دامن شبها شود ازنظر بازی نمیگردند اهل دل ملول سیر کی چشم حباب از دیدن دریا شود؟ لازم حسن است بیباکی به هر صورت که هست بیستون بر نقش شیرین بستر خارا شود چون رگ سنگ از کشاکش بازماند موجهاش صبر من گر لنگر بیتابی دریا شود دست خود صائب کسی کز چرک دنیا پاک شست بر فلک همکاسه خورشید چون عیسی شود