صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در دل هرکس که ذوق جستجو پیدا شود قطرهاش در عین گوهر واصل دریا شود پرده بیگانگی باشد به قدر آشنا وقت آن کس خوش که از خلق جهان یکتا شود از زلیخای جهان بگریز تا هر جا دری است بیکلید سعی چون یوسف به رویت وا شود در سر بیمغز دولت را عروج دیگرست در نیستان آتش بیبال و پر رعنا شود از پریشانی فتد دامان جمعیت به دست زلف از آشفتگی شیرازه دلها شود صیقل چشم است دیدار عزیز دوستان هر که از یوسف جدا افتاد نابینا شود ترک تدبیرست درمان در خطر افتاده را کشتی بیناخدا سالم ازین دریا شود وحشت مجنون زمام ناقه لیلی گرفت دلبر محجوب رام از راه استغنا شود پرده پوشی کرد عریان گوهر راز مرا نکهت گل از هجوم برگ گل رسوا شود کار چون با جذبه افتد رهنما سنگ ره است کی مقید همت سالک به نقش پا شود؟ میشود هر گردباد انگشت زنهار دگر گر غبار خاطر من دامن صحرا شود عجز خود خاطرنشان دور گردان میکند در محیط معرفت دستی اگر بالا شود هر گرانخوابی نمیگردد به صائب هم خیال قاف هیهات است هم پرواز با عنقا شود