صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون اثر نگذاشت ازمن غم ز غمخواری چه سود؟ چون نماند از دل بجا چیزی ز دلداری چه سود؟ کوه طاقت برنمی آید به موج حادثات پیش این سیلاب بیزنهار خودداری چه سود؟ مطلب از بیدار خوابی نیست جز اصلاح خود چون به فکر خود نمیافتی ز بیداری چه سود؟ زخم شمشیر قضا از سینه میروید چو گل از زره پوشی چه حاصل، از سپرداری چه سود؟ میکند هموار سوهان تیغ ناهموار را هر کجا باید درشتی کرد همواری چه سود؟ فرصتی تا هست دل را کن تهی از اشک و آه وقت چون گردید فوت از گریه و زاری چه سود؟ چند بتوان ساخت موی خویش چون قیر ازخضاب؟ چون نمیگردد جوان دل زین سیه کاری چه سود؟ نیست حرف تلخ را تأثیر دل دلمردگان کور چون شد چشم باطن غوره افشاری چه سود؟ پیش سیلاب فنا یکسان بود چون کوه و کاه از گرانجانی چه حاصل، از سبکباری چه سود؟ بار را نتوان به مکر و حیله رام خویش کرد چون طرف عیارتر از توست عیاری چه سود؟ چشم بینا میکند نزدیک راه دور را نیست چون دردیده نوری از طلبکاری چه سود؟ در جوانی میتوان برخورد صائب از حیات در بهار این چنین تخمی نمیکاری چه سود