صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دستگاه شور من از دامن هامون فزود چشم آهو پردهها بر وحشت مجنون فزود مینماید گوهر شب تاب در شب خویش را از خط شبگون فروغ آن لب میگون فزود از دو صد قانون نگردد کشف بر حکمت شناس آنچه از یک خشت خم بر علم افلاطون فزود گاه باشد خرمنی از دانهای فاسد شود بخل خاک خشک مغز از صحبت قارون فزود زود عالمگیر گردد چون دومصرع شد بلند فتنه صبح قیامت زان قد موزون فزود از فریب نعل وارون فلک غافل شدند حرص روزی خوار گان زین کاسه وارون فزود جای حیرت نیست، خرمنها تمام از دانهای است تخم مهر ما اگر زان خال گندم گون فزود بود راز آن دهن پوشیده صائب، از چه روی خط ظالم پرده دیگر بر آن مضمون فزود