صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکند یادش دل بیتاب و از خود میرود میبرد نام شراب ناب و از خود میرود هر که چون شبنم درین گلزار چشمی باز کرد میشود از آتش گل آب و از خود میرود از محیط آفرینش هر که سر زد چون حباب میزند یک دور چون گرداب و از خود میرود پای در گل ماندگان را قوت رفتار نیست یاد دریا میکند سیلاب و از خود میرود شوخی میخانه مشرب نمیباشد مدام میزند جوشی شراب ناب و از خود میرود بیخودی میآورد با گلرخان همخانگی مینماید چشم او در خواب و از خود میرود هر که در گلزار بیدردانه خندد، میزند غوطه در خون چون گل سیراب و از خود میرود زاهد خشک از هوای جلوه مستانهاش میکشد خمیازه چون محراب و از خود میرود وصل نتواند عنان رفتن دل را گرفت موج میغلطد به روی آب و از خود میرود نیست این پروانه را سامان شمع افروختن میکند نظاره مهتاب و از خود میرود گر فتد زاهد به فکر قامت او در نماز میگذارد پشت بر محراب و از خود میرود ماهیی کز ورطه قلاب یک ره جسته است میشمارد موج را قلاب و از خود میرود لوح خاک آیینه، سیمابند روشن گوهران اضطرابی میکند سیماب و از خود میرود دست و پایی میزند هر کس درین دریا چو موج بر امید گوهر نایاب و از خود میرود هر که یابد لذت تنها روی و بیخودی همرهان را میکند در خواب و از خود میرود هر که آگاه است چون شبنم ز تعجیل بهار میدهد چشم از رخ گل آب و از خود میرود بیشرابی نیست صائب را حجاب از بیخودی جای صهبا میکشد خوناب و از خود میرود