صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون خرامان از نظر آن سرو قامت میرود همچو سیل از پیش، پای کوه طاقت میرود این سر سختی که از سنگ ملامت خورده است زود دل در حلقه اهل سلامت میرود در بیابان جنون از راهزن اندیشه نیست کاروان در کاروان سنگ ملامت میرود! در خرابات مغان بیعصمتی را راه نیست دختر رز با سیه مستان به خلوت میرود سوخت از گرمی نفس در سینه باد سموم گردباد از وادی ما کی سلامت میرود؟ در حقیقت منتنی دارد به ارباب کرم هرکه بیمنت به زیربار منت میرود پیرویهای خضر ما را بیابان مرگ کرد این سزای آن که در دنبال شهرت میرود رنگ پرواز وداع از چهره گل یافتم چشم حسرت واکنای بلبل که فرصت میرود از دل صد پاره صائب چه میپرسی نشان؟ مدتی شد در رکاب اشک حسرت میرود