صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه ز خامی نقشها را خام میبندیم ما پرده بر چشم بد ایام میبندیم ما دیده خونخوار ما را نیست سیری از شکار خاکساری را به خود چون دام میبندیم ما فیض بالادست مینا را طلب در کار نیست چون لب ساغر، لب از ابرام میبندیم ما میشود همچون فلاخن شهپر پرواز ما سنگ اگر بر جان بیآرام میبندیم ما مطلب ما بیدلان از چشم بستن خواب نیست در به روی آرزوی خام میبندیم ما گر چه زخم صبح از خورشید میگردد زیاد رخنه خمیازه را از جام میبندیم ما در به روی گفتگو، هر چند باشد دلپذیر با زبان چرب چون بادام میبندیم ما در ره افتادگی از ما کسی در پیش نیست نقش بر روی زمین هر گام میبندیم ما تیغ را دندانه میسازد سپر انداختن از دعا دایم راه دشنام میبندیم ما بستگی کفرست در آیین ما آزادگان میشود زنار اگر احرام میبندیم ما نیست صائب چون شرر ما را به جان دلبستگی چشم در آغاز از انجام میبندیم ما