صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بر دل بیآرزو زندان تن صحرا بود چشمه سوزن به تار بیگره دریا بود بر ندارد دانه در زیر زمین چشم از سحاب خاکساران را نظر بر عالم بالا بود خون همت را به جوش آرد لب خشک سؤال دست بیساغر و بال گردن مینا بود تا زهمراهان بریدم و اصل منزل شدم زور بر راه آورد چون راهرو تنها بود خاک در چشمش اگر تقصیر در ریزش کند هر که خرجش همچو ابر از کیسه دریا بود شورش عشق است در فرهاد از مجنون زیاد سیل در کهسار پرغوغاتر از صحرا بود گرچه جوهر نیست در آیینههای صیقلی راز عشق از جبهه روشندلان پیدا بود سد راه جرأت عاشق شود صائب حجاب عشق میگردد هوس چون حسن بیپروا بود