صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون حباب از یکدلان باده نابیم ما از هواداران پا بر جای این آبیم ما بر دلی ننشیند از گفتار ما هرگز غبار ماهیان بیزبان عالم آبیم ما میشود روشن ز خاموشی چراغ عاشقان در هلاک خویش چون پروانه بیتابیم ما راحت دنیا حجاب دیده بیدار نیست بر بساط گل چو شبنم غنچه میخوابیم ما نارساییهای طالع مانع است از اتحاد ور نه با موی میان یار همتابیم ما فقر را از دیده بد پرده داری میکنیم گر به ظاهر در لباس صوف و سنجابیم ما کاروان ما سبکباران نمیداند مقام صفحه خاک است چون آیینه، سیمابیم ما نیست ممکن افتد از پرگار، سیر و دور ما در محیط آفرینش همچو گردابیم ما غافلیم از ترکتاز چرخ صائب از غرور پیش پای سیل بیزنهار در خوابیم ما