صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهند از خجالت لالهها بر کوه پا بالا نهند از لب پیمانهها خیزد نوای العطش پنبه مغز مرا گر بر سر مینا نهند این عزیزانی که من در مصر دولت دیدهام در ترازو جنس یوسف را به استغنا نهند کشتی جمعی که دارد از توکل بادبان بیشتر در غیر موسم روی در دریا نهند پرتو رویش چنین گر مجلس افروزی کند زود باشد شمعها سر را به جای پا نهند غنچه خسبانی که سر پیچیدهاند از روزگار سر چو صائب بر سر زانوی استغنا نهند