صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کی به ارباب تجرد مال دنیا میدهند؟ آب از سرچشمه سوزن به عیسی میدهند کیست تا سیراب سازد این سفال خشک را؟ چون به گوهر قطره آبی زدریا میدهند با زبردستی جوانمردان میدان وجود خاکمال دشمن از راه مدارا میدهند میدهند از کف به سیم قلب ماه مصر را کوته اندیشان که دین خود به دنیا میدهند دوربینانی که آگاهند از طغیان نفس در شکست خویش کی فرصت به اعدامی دهند؟ پوچ مغزانی که بر گفتار میآرند زور خرمن خود را به دست بادپیما میدهند رتبه دیوانگی گر نیست بالاتر زعقل داغ سودا را چرا بر فرق سرجا میدهند؟ گوشه گیران ایمن از آسیب شهرت نیستند گر به کوه قاف پشت خود چو عنقا میدهند شهر صائب بر شکوه عشق تنگی میکند زین سبب دیوانگان را سر به صحرا میدهند