صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رهنوردانی که چون خورشید تنها میروند از زمین پست بر اوج ثریا میروند روح مجنون را زتنهایی برون میآورند عاشقان از شهر اگر گاهی به صحرا میروند خانه بر دوشان مشرب از غریبی فارغند چون کمان در خانه خویشند هر جا میروند موج را سر رشته میگردد به دریا منتهی راههای مختلف آخر به یک جا میروند دامن مادر به آغوش پدر بگزیدهاند طفل طبعانی که از دنبال دنیا میروند خانه پردازان چو سیلاب از جهان آب و گل بیتوقف راست تا آغوش دریا میروند رهروان را چشم شور صبح میسازد خنک زین سبب این راه را مردان به شبها میروند از گرانجانان چو کوه قاف ایمن نیستند اهل وحشت گر به زیر بال عنقا میروند فارغ از همراه گردد هر که خود را جمع ساخت مردم آشفته، با همراه تنها میروند چون زبان شانه از فیض خموشی اهل دل در رگ و در ریشه زلف چلیپا میروند آرزوی خام، عالم را بیابان مرگ کرد همچنان خامان به دنبال تمنا میروند تن پرستانی که صائب از خودی نگریختند زیر دیوارند اگر بیرون زدنیا میروند