صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟ غیر پیکانش که میداند زبان زخم ما؟ دست و تیغی کو، که تا دامان دریای عدم نگسلد چون موج از هم کاروان زخم ما ای که از لعل لبت شور قیامت گردهای است رحمتی کن بر لب عاجز بیان زخم ما خون به صد رنگینی اظهار شکایت میکند نیست در ظاهر زبان گر در دهان زخم ما از دل مجروح ما خون گرد کلفت میبرد تیغ سیراب است آب گلستان زخم ما گرد الماس و نمک، پر در پر هم بافته است راه مرهم نیست در دارالامان زخم ما جوهر شمشیر را چون موی آتش دیده کرد الحذر از شکوه آتش زبان زخم ما میکند هر قطره خون، طوفان دیگر زیر پوست اختر ثابت ندارد آسمان زخم ما هر غباری کز نمکدان تو میگیرد هوا هم ز گرد راه میپرسد نشان زخم ما بر دهان صبح، اختر بخیه نتوانست زد چون برآید بخیه از حفظ دهان زخم ما؟ خودنمایی شیوه ما نیست چون نادیدگان هیچ کس صائب نمیداند نشان زخم ما